LOGO DUK
Pomarańczowy - alternatywa
Czerwony - sympatyzowanie z europejskimi i ogólnoświatowymi ruchami działającymi na rzecz zrównoważonego rozwoju społeczeństw i sprawiedliwości społecznej
Fioletowy - symbol feminizmu
Niebieski - roblemy socjalno - bytowe
Zielony - zainteresowanie ekologią

Demokratyczna Unia Kobiet powstała 16. czerwca 1990 r. w Warszawie

Zmiany społeczno-ustrojowe, które następowały w Polsce po roku 1980 ukazywały coraz intensywniej obszary społecznej dyskryminacji, naruszania wolności i praw człowieka, obyczajowe i kulturowe stereotypy szczególnie ograniczające wolność i prawa kobiet do wolnego wyboru.
Niepokój wywołany tymi zjawiskami po roku 1989 skutkował nowymi inicjatywami kobiet w zakresie organizowania się w stowarzyszenia, fundacje lub inne organizacje społeczne.
Przypomnijmy, że do 1989 roku w Polsce działało niewiele organizacji kobiecych, dominowała Liga Kobiet Polskich. W czasie transformacji ustrojowo-gospodarczej powstały w kraju nowe warunki prawno-organizacyjne, pozwalające na rozwijanie aktywności obywatelskiej i zrzeszanie się.
Na kanwie tych przemian w 1990 roku powstała Demokratyczna Unia Kobiet, stowarzyszenie o strukturze ogólnopolskiej, posiadające swoje struktury terenowe, zorganizowane w formie klubów.

Grupa inicjatywna, pod kierunkiem Danuty Waniek i przy wielkiej aktywności Lucyny Orłowskiej z Gdańska, rozpoczęła działania zmierzające do rejestracji stowarzyszenia Demokratycznej Unii Kobiet. W grudniu 1990 roku, stowarzyszenie zostało zarejestrowane w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie.
Demokratyczna Unia Kobiet w swej deklaracji programowej wyraźnie akcentuje takie wartości jak: wolność, równość wobec prawa, prawo do wolnego wyboru, równy status, wszechstronny awans kobiet, ochronę socjalną, profilaktykę zdrowotną oraz edukowanie społeczeństwa na rzecz praw kobiet - praw człowieka. W związku z tym napotykała na wiele trudności organizacyjno-politycznych z zewnątrz, jako niewygodny i kontrowersyjny partner społeczny dla ówczesnej władzy.

Po uzyskaniu wpisu do rejestru sądowego rozpoczęłyśmy proces organizowania struktur terenowych. Powstały pierwsze kluby DUK m. in. w Gdańsku, Wrocławiu, Krakowie, Łodzi, Warszawie, Poznaniu i Słupsku. Wybrano pierwszą Krajową Radę Porozumiewawczą Demokratycznej Unii Kobiet i pierwsze Prezydium w skład, którego weszły:
Danuta Waniek jako przewodnicząca
Teresa Janiszewska, Anna Szymańska-Kwiatkowska i Maria Zawitkowska jako wiceprzewodniczące
Jolanta Gontarczyk pełniąca funkcję sekretarza generalnego

Pierwsze trzy lata naszej działalności to intensywny rozwój organizacyjny wyrażający się w powstawaniu nowych klubów, poszukiwaniu lokalnych i społecznych partnerów do współpracy oraz edukacją członkiń klubów w zakresie: polityki na rzecz kobiet, nabywania umiejętności komunikacji społecznej i negocjacji, przygotowania kobiet uczestniczących w naszym ruchu do bezpośredniego udziału we władzy parlamentarnej i samorządowej.

Okres ten należy również odnotować jako czas intensywnych działań polegających na publicznym wyrażaniu opinii i stanowisk w sprawach kobiet, przeprowadzaniu wielu sondaży i badań dotyczących tej problematyki oraz doskonalenia umiejętności politycznych naszych liderek. Okres ten charakteryzuje się również aktywną współpracą z Parlamentarną Grupą Kobiet, której wówczas przewodniczyła niezapomniana, wspaniała, zarażająca nas wszystkich optymizmem i aktywnością - Barbara Labuda.

Należy podkreślić, że szczególnie w pierwszych latach działalności w Demokratycznej Unii Kobiet panowała życzliwa, twórcza atmosfera współpracy, co było niewątpliwie zasługą - Danuty Waniek, Lucyny Orłowskiej, Anny Szymańskiej, Grażyny Ulickiej i innych. Plonem naszej pracy w kadencji 1991-1994 było zorganizowanie 27 klubów z łączną liczbą członków 1000 osób.

Danuta Waniek w 1991 roku zdobyła mandat poselski, a nieco później tekę wiceministra Obrony Narodowej.

Okres ten charakteryzował się wzmożoną walką z ustawą antyaborcyjną, bezrobociem, feminizacją biedy i działaniami na rzecz podnoszenia świadomości kobiet i edukowaniu ich dla praw człowieka.
W 1994 roku w Warszawie odbył się II Kongres Krajowej Rady Demokratycznej Unii Kobiet, który wybrał władze w następującym składzie:
Danuta Waniek - przewodnicząca Jolanta Banach - wiceprzewodnicząca Halina Krywal - wiceprzewodnicząca
Jolanta Gontarczyk - sekretarz generalny
W składzie Prezydium znajdowały się między innymi: Lucyna Orłowska, Marzena Sosnowska, Maria Skrobiszewska, Grażyna Ulicka.
Rok 1994 został ogłoszony przez ONZ Rokiem Rodziny. Uważałyśmy, że jest to doskonała okazja do ukazania sytuacji rodziny polskiej oraz roli i pozycji kobiety w rodzinie.
Dostrzegałyśmy już wówczas wyraźnie takie problemy jak: przemoc w rodzinie, bezrobocie, zła sytuacja ekonomiczna i mieszkaniowa, brak instytucjonalnych mechanizmów wsparcia rodziny dysfunkcjonalnej i upadek polskiej oświaty, który skutkował ograniczeniem szans młodych. Wiele klubów terenowych organizowało na ten temat spotkania, dyskusje środowiskowe, konferencje.
Sukcesy polityczne odnosiła Danuta Waniek, która w 1996 roku została szefową Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej i Jola Banach - obejmująca od 1995 roku stanowisko pełnomocnika rządu ds. rodziny i kobiet.
Rozwijały się intensywnie kluby w Gdańsku, Kielcach i Wrocławiu. We Wrocławiu powstał ośrodek socjoterapeutyczny "Przeciw przemocy" wraz z hostelem dla bezdomnych kobiet, zorganizowany od początku i prowadzony do dzisiaj przez Klub Demokratycznej Unii Kobiet.
Renata Berent-Mieszczanowicz z Wrocławia w 1995 roku została zaproszona jako jedna z dwóch Polek (drugą była Beata Grudzińska z Poznania) na Międzynarodowe Targi Kobiet do Dueseldorfu, gdzie reprezentowała ruch kobiecy w Polsce.

II kadencja to czas dużej aktywności członkiń DUK w zakresie własnej edukacji oraz nabywania nowych umiejętności m. in. autoprezentacji, komunikacji społecznej, mediacji, zdobywania środków na działalność, umiejętności współpracy z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami.
W latach 1994-97 nastąpiła wyraźna zmiana w kierunkach polityki społecznej w Polsce, a dzięki Urzędowi Pełnomocnika Rządu ds. Kobiet i Rodziny pozarządowe organizacje kobiece stały się ważnym ośrodkiem opiniodawczym dla administracji rządowej i samorządowej.
Koleżanki efektywnie działały w swoich środowiskach lokalnych wykazując się dużą sprawnością organizacyjną, wrażliwością społeczną i merytorycznym doświadczeniem. W kilku przypadkach udało się wypracować partnerski model współpracy z samorządami lokalnymi.

W listopadzie 1997 roku we Wrocławiu odbył się III Kongres Demokratycznej Unii Kobiet.
W wyniku wyborów przewodniczącą została ponownie Danuta Waniek, wiceprzewodniczącymi: Jolanta Banach, Renata Berent-Mieszczanowicz, Jolanta Gontarczyk, a sekretarzem - Grażyna Karpowicz
. Trzecią kadencję rozpoczęłyśmy następującym stanem organizacyjnym - liczbą 3000 członkiń zrzeszonych w 33 klubach. Wiele klubów posiadało już wówczas własne siedziby, część zorganizowała się przy biurach parlamentarnych.
Nasz wpływ na politykę rządu i samorządów w zakresie problematyki równego statusu był jednak niewielki.
Zbyt małe przedstawicielstwo w parlamencie i we władzach lokalnych nie dawało możliwości wypracowania systemowych rozwiązań.
Demokratyczna Unia Kobiet była w tym okresie organizatorem międzynarodowych konferencji, z których dwie odbyły się w siedzibie parlamentu Rzeczypospolitej, a nasze przedstawicielki wielokrotnie uczestniczyły w różnych konferencjach poza granicami kraju (Danuta Waniek, J. Banach, E. Szparaga).
Po ostatnich wyborach parlamentarnych, podobnie jak inne organizacje kobiece, odczułyśmy wyraźny brak współpracy z administracją rządową i parlamentem, a także wiele działań restrykcyjnych naruszających prawa kobiet w kontekście praw człowieka.
Parlamentarna grupa kobiet w związku z tym, iż jej członkinie w większości wywodzą się z klubu parlamentarnego Sojuszu Lewicy Demokratycznej, nie ma już takiej siły przebicia i możliwości organizacyjnych, jak dawniej.
Krajowy Program na Rzecz Kobiet jest realizowany tylko w nieznacznym stopniu, a wiele ratyfikowanych przez Polskę konwencji międzynarodowych w zakresie praw człowieka i praw kobiet, łącznie z Polską Konstytucją jest naruszonych bądź w ogóle nie realizowanych.

Zbliżając się do IV Kongresu Demokratycznej Unii Kobiet (czerwiec 2000 r. ) uważamy, że najważniejsza dla nas jest jakość naszej pracy organizacyjnej, a nie ilość członkiń. Wykreowałyśmy, co prawda niewielką ilość liderek, ale są to osoby o dużym autorytecie społecznym, bardzo skuteczne w działaniu, cieszące się uznaniem zarówno na forum międzynarodowym, jak i krajowym.

Przeżyłyśmy wiele kryzysów organizacyjnych i kadrowych, udało nam się jednak przetrwać zachowując przy tym demokratyczne formy współpracy i koleżeńską atmosferę.